Campinghost Marrit: Een ode aan…

Domain du Couriou 3
11 juni 2019 ArtikelenErvaringenGeen categorieInterviewsSolliciterenTrainingen

Dagen verstrijken en het maatje blijft gemist, maar langzamerhand komt hier alles op orde bij mij. De administratie, de receptietent en mijn eigen “huisje”. De opbouw van de tenten gaat gestaag door. Elke dag een tent, precies volgens schema. Ik ben er trots op. Toch gaat dat niet altijd van een leien dakje. In elke tent is er wel wat. Zo heeft elke tent een rode kist met maar 3 tafelpoten. Waar is die 4e dan? Elke keer kom ik dit opnieuw tegen en elke keer moet ik er om lachen. Er kunnen makkelijk 4 tafelpoten in de kist…

Bedpoten-soap

Het is best prettig dat de binnententen er al inhangen. Het zou dan ook handig zijn als ik als eerste de bed frames in die binnententen kan zetten. Waarom liggen dan juist de bed frames compleet onderop de stapel? Als ik eindelijk de stapel matrassen, klein spul en het zware keukenblok heb verwijderd en de bed frames kan pakken, komt het volgende probleem om de hoek kijken. Er zijn verschillende maten bedpoten in omloop en u raadt het al: naast de matrassen-soap is er nu ook sprake van de bedpoten-soap.

Weer alle tenten langs om op zoek te gaan naar de juiste maat bedpoten. Zo zijn er wel meer zaken die ik aantref en dus komt er dagelijks veel gemopper en gevloek uit de tenten. Blijkbaar wordt mijn stresslevel dit seizoen getest. De logica van dit alles ontgaat mij volledig, maar langzaamaan word ik er immuun voor. Dan doe ik mijn muziek in mijn oren en sta ik te zingen en te dansen in die tenten. Aan het einde van de dag is er weer een tent klaar en dan is daar toch weer het voldane gevoel.

Even down

De ene dag is de andere niet. De ene tent gaat “snel” en de andere tent kost me soms extra uren werk. En juist in die tenten, ben ik meestal even down. Dan spoken veel gedachten door mijn hoofd en kan ik het positieve er even niet meer van inzien. Op zulke momenten mis ik wel iemand. Ik wist dat juist in de opbouwfase deze momenten zouden komen.

Niks ten nadele van mijn nieuwe International Team Manager (ITM), dat weet ze inmiddels ook wel. Maar op zulke momenten mis ik wel even mijn oude ITM. Ik weet dat ze een fantastisch mooie baan heeft gevonden. Het campingleven was voor haar een leuk uitstapje, maar nu heeft ze weer een baan die compleet bij haar past. Dat is mooi, ik ben blij voor haar en zeker ook trots.

Maar juist dit seizoen had ik haar willen laten zien wat ik in het eerste seizoen heb geleerd en hier mee naartoe heb genomen. Ik had haar willen laten zien hoe de tenten er nu bij staan, hoe en wie ik nu ben en hoe ik haar gouden tip: “blijf goed nadenken op die camping” elke dag in mijn hoofd prent. Ik weet dat ze mij “volgt” en mijn blogs leest. Toch kan ik het niet helpen dat mijn gedachten afdwalen in een “extra uren tent”. Als ik down ben en de tranen dichtbij zijn, denk ik wel eens: “potverdomme meid, nu had je even hier moeten zijn.”

Vriendschapsverzoek

Eind mei krijg ik opeens een vriendschapsverzoek via Facebook. Een oud-collega van Vacansoleil. Verrassend, deze had ik niet aan zien komen. Leuk om te lezen dat die persoon mijn blogs ook leest en mij zodanig volgt. Alleen al om enigszins op de hoogte te blijven. Eerlijk gezegd mist ze de ex-werkgever en de campings wel een beetje. Kantoorwerk weer ingeruild voor het werken op een camping. Ik kan me helemaal voorstellen dat ook zij weer op haar plek is. Ik heb haar gezegd dat mijn werkgever nog wel een ITM zoekt, maar ik heb er nog geen reactie op ontvangen.

Het heeft wellicht zo moeten zijn, het vriendschapsverzoek. Zij was namelijk juist diegene die vorig seizoen tegen mij zei: “Marrit het is of/of, niet en/en. Als je zo doorgaat, ben je opgebrand in het hoogseizoen.” Is het dan toeval dat ik juist die uitspraak van haar op een Delfts blauw tegeltje heb laten drukken dit seizoen? Zo neem ik mezelf elke dag in bescherming en zorg ik dat ik me netjes aan mijn uren blijf houden. Ik vind het een bijzonder gegeven.

Nieuwe ITM

Nadat ik al een paar keer via appjes en telefoontjes kennis had gemaakt met mijn nieuwe ITM, hebben we elkaar inmiddels ook in levende lijve gezien. Daar kwam ze aan in haar anonieme blauwe bus. Beetje jammer vind ik het wel. Ik vond het vorig jaar wel wat hebben, zo’n Vacansoleil bus naast mijn receptietent. Straalde eenheid uit. Dat mis ik nu. Maar goed, daar was ze dus. We hadden eerst ’s ochtends afgesproken, daarna rond 14.00 uur en uiteindelijk kwam ze pas tegen 17.15 uur de camping op rijden. Het is haar vergeven.

Samen rijden we de camping rond om de voorraad weg te brengen. Als ze voorstelt om al mijn gastanks bij de tenten neer te zetten, zeg ik stoer: “nee joh, ben je gek. Dat doe ik zelf wel met de auto.”Achteraf gezien had ik toch ja moeten zeggen… Ik en mijn grote mond ook. Als we ’s avonds bij het restaurant een hapje zitten te eten, leren wij elkaar een beetje beter kennen. Ik dacht altijd dat ik een snelle eter was, maar inmiddels moet ik mijn meerdere erkennen in mijn nieuwe ITM. Heerlijke Bourgondiër.

Pizza-avond

Als de campingbeheerster haar vertelt dat woensdagavond de “Pizza-avond” is, wordt ze helemaal blij. Zegt ze doodleuk: “Hier ga ik in mijn planning rekening mee houden. Ik kom daar graag en zeker voor terug.” Ik kijk haar aan en zeg: “Hallo, je moet voor mij, de Campinghost, terugkomen. Niet voor die pizza. Dat is ook wat, beetje jammer dit…” De toon is gezet, met de humor tussen ons zit het wel goed. Met de samenwerking ook. Ik vind het wel mooi hoe iemand die er even tussenuit is geweest, terugkomt in haar vak en haar weg weer begint te vinden. Het is altijd weer even wennen. Niet alleen voor de ITM, maar ook voor de Campinghost. Het is mooi om te zien hoe iemand haar passie en liefde voor het campingleven weer terugvindt. Veel kan overlegd worden, daarnaast is ze even een luisterend oor voor me. In beide gevallen vind ik het wel belangrijk dat zij er voor de Campinghost is en niet voor die pizza.

Natuurlijk zijn er meer mensen die belangrijk zijn om mijn werk als Campinghost goed uit te kunnen voeren. Ook die verdienen zeker een pluim. Maar in deze blog en in deze fase van mijn werkzaamheden wil ik juist aan die personen een “ode geven”. Omdat zij mij inzicht geven en hebben gegeven in het campingwerk en waarvan ik heb geleerd en nog van kan leren. Dat ging en gaat met een lach, maar zeker ook af en toe met een traan.

Geschreven door: Marrit Jongbloed (https://the-explorer.nl)

 

Marrit Jongbloed