Campinghost Marrit: Mid Season Blues

16 augustus 2019 AnimatieArtikelenErvaringenGeen categorieInterviewsSolliciterenTrainingen

Vroeg vertrek

Het is ’s avonds na etenstijd. De werkdag zit er eigenlijk op, maar ik weet dat er morgenochtend om 07.00 uur een gast naar huis gaat. Ik wil veel voor mijn gasten doen, maar om ’s ochtends vroeg om 07.00 uur een tent te gaan checken… Daar pas ik voor. Mijn gasten weten dat inmiddels en met de nodige humor vertel ik ze ook gewoon: “U ziet vanzelf wel of de borg van uw rekening is afgeschreven of niet.” Dat is het risico van het eerder willen vertrekken.

Het is dus na etenstijd, de afwas is gedaan en eigenlijk wil ik vanavond gewoon even lekker niks. Schoenen uit en slippertjes aan, laat me even. De vermoeidheid gaat parten spelen. Maar als ik weet dat een gast morgenochtend om 07.00 uur gaat vertrekken, vind het niet meer dan netjes om ze toch nog even de hand te schudden en gedag te zeggen.

Rond 19.45 uur loop ik naar deze gasten toe. Onderweg komt er een schreeuw uit een tent; ‘hé Marrit, je werkdag zit erop hoor!’ “Jaja, I know”, zeg ik lachend en loop verder. Bij mijn vertrekkende gasten aangekomen, zie ik dat ze nog aan hun laatste patatjes zitten. Ik wens ze smakelijk eten en we raken nog even gezellig aan de praat.

Met kop en schouders

Ik vraag hoe ze het gehad hebben en of alles naar wens is geweest. “Het was geweldig, we hebben een superleuke vakantie achter de rug. Het gaat altijd te snel voorbij, maar we hebben het erg fijn gehad. Bedankt voor de goede service die je ons hebt verleend.” Ik bedank hen vriendelijk en zeg dat het gewoon mijn werk is. “Nee Marrit, wij gaan al verscheidene jaren met Vacansoleil op vakantie. We hebben verschillende Campinghosts meegemaakt en ieder doet het op zijn of haar eigen manier. Maar jij steekt er met kop en schouders bovenuit. Het is niet je werk, het is je passie en dat straal je uit.”

Even weet ik niet wat ik moet zeggen. Ik word er stil en verlegen van. Stamelend zeg ik: “Bedankt voor dit mooie compliment.” We praten nog wat en ik leg ze nog even uit hoe ze de tent morgenochtend achter kunnen laten. We schudden elkaar de hand, ik zeg ze gedag en wens ze een goede terugreis. Nog beduusd van het mooie compliment wandel ik terug naar mijn mobile home. Ik, die kleine donder uit het Oosten, ‘steek er met kop en schouders bovenuit’.

Mid Season Blues

Hoewel er nog een aantal weken te gaan zijn, maak ik de balans van dit seizoen langzaam op. De vermoeidheid begint toe te slaan. Of zoals mijn International Team Manager zegt, de ‘Mid Season Blues’. Het is wederom een reis die ik dit seizoen maak. Vijf maanden ‘op jezelf’. Ik dacht dat ik vorig seizoen al veel over mezelf had geleerd. Maar niets is minder waar.

Ik kom dit seizoen tot de conclusie dat er vorig jaar nieuwe technische kwaliteiten in mij naar voren zijn gekomen, waarvan ik nooit had verwacht ze in me te hebben. Het is heel bijzonder om te zien dat juist die kwaliteiten dit seizoen automatismen zijn geworden en ik uit ervaring ga spreken.

Persoonlijke reis

Dit seizoen maak ik een persoonlijke reis. En ik altijd maar denken dat ik alles al over mezelf wist. Als je maanden van huis bent, kom je er wel achter dat je nooit uitgeleerd bent over jezelf. Zeker niet als je alleen bent. Ik heb het hier prima naar mijn zin. Ik heb lieve, leuke en vriendelijke mensen om me heen en ik mis Nederland, familie en vrienden wederom niet (sorry jongens). Ik heb hier de vrijheid waar ik zo naar verlang.

Het is echter de zoektocht naar de persoonlijke innerlijke vrijheid, waar ik dit seizoen mee te dealen heb. Dat gaat gepaard met ups en downs. In het begin van het seizoen miste ik mijn enthousiasme voor het werk. Ik had twijfels, miste een maatje, zat nog teveel in het verleden, zag alweer beren op de weg voor de toekomst, en was daardoor niet bezig met waarvoor ik naar Frankrijk ben gekomen. Werken als Campinghost.

Sluimerende onzekerheid

Hoewel ik geen grote prater ben (ik schrijf immers), merk ik dit seizoen dat ik juist wel wil praten. Ik zit gevangen in een innerlijke onrust. Aan de buitenkant de vrolijke Marrit, aan de binnenkant de twijfel, de angst, de onzekerheid. Als ik dan toch maar eens besluit om twee vriendinnen hierover te ‘appen’, krijg ik als reactie: “Muts! App dan gewoon, wij zijn er altijd voor je…”

Als ik vervolgens hier op de camping een voormalige Campinghost van Vacansoleil tegen het lijf loop, heb ik ook het maatje gevonden. Gesprekken volgen via de app met mijn twee vriendinnen. Diepe gesprekken met mijn Schotse maatje hier op de camping. En opeens breek ik uit mijn gevangen innerlijke onrust en begin ik te praten. Over alles, tot het ongegeneerde toe. We kletsen, we lachen veel en aan één blik hebben wij genoeg. Inmiddels ben ik al door hem bestempeld als “Crazy Dutch Woman” of “You are the sixth member of the Spice Girls. Crazy Spice!”

Dromen en huiswerk

Toch weet ik dat ik er nog niet ben. Ik sta op een kruispunt waar knopen doorgehakt moeten worden. Beslissingen die niet makkelijk zullen zijn. Het nodige water zal tijdens dit proces nog door de Drôme moeten stromen. Maar ik kom weer en stukje dichterbij mijn droom. Dat ik in het toerisme wil blijven werken, is voor mij wel duidelijk. Het liefste het hele jaar door. De droom die ik heb, is het huiswerk wat ik hier mee naar toe heb genomen. De eerste, mogelijke, potentiële camping is bekeken, de tweede staat nog op de planning.

Het enthousiasme voor het werk is terug. De twijfels die ik had over mijn werk zijn nagenoeg verdwenen. Mede ook door dat geweldige mooie compliment wat ik van die ene gast kreeg te horen: “je steekt er met kop en schouders bovenuit.” Ik wil mijn collega-Campinghosts niet tekort doen, we doen allemaal ons best, maar dit compliment sterkt mij en had ik wel even nodig.

Ik ga middenin de Mid Season Blues die momenteel parten speelt, nog een aantal weken “shinen” voor de gast. Nog even nieuwe stoelen, lampjes, spiegels en borden brengen naar mijn gasten en hier en daar nog (technische) reparaties uitvoeren. Nog een aantal weken mijn dagelijkse rondje over de camping doen. Ik heb inmiddels een conditie als een paard, zoveel sjouw ik hier.

De toekomst

Na mijn werk als Campinghost ga ik nog even een paar weekjes de abouw in. Daarna heb ik het vooruitzicht, ondanks het feit dat ik wederom niet naar huis wil, om dit seizoen af te sluiten met een vakantie hier in de Drôme en nog een paar dagen in de Franse Alpen.

Een aantal maanden in het buitenland werken als zelfstandig Campinghost. Je blijft leren over jezelf. Elk seizoen weer. Ik had van tevoren niet kunnen bedenken dat het dit seizoen zo’n innerlijke strijd zou worden. Toch ben ik blij dat dit nu gebeurd is. Het maakt mij onafhankelijk, sterker, ik weet wie ik ben en wie ik wil zijn. De strijd is nog niet gestreden, de toekomst staat voor de deur. Dat gaat hoe dan ook goed komen, daar ben ik van overtuigd. Die conclusie kan ik nu wel trekken ten tijde van de Mid Season Blues…

Geschreven door: Marrit Jongbloed (https://the-explorer.nl)

 

Marrit Jongbloed